18 december 2016
blauw?


Het is een romantische gedachte dat je wil weten wie iemand is.
Je komt er wel achter, maar ook dat iemand nooit uit de comfortzone wil stappen, zo één waar 'leren kennen' niet in past.
Er was zo een slogan: 'je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een kind'.
Onwillekeurig denk ik dan aan Marco Borsato .
Zou een goede reden zijn om zo een waarheid te omzeilen denk ik dan.

Hoe dan ook hoe ouder je wordt, hoe ingewikkelder het wordt iemand te leren kennen.
Als de ervaring je heeft geleerd dat iemand zich niet wil laten kennen wordt het nog grappiger.
Dus dat is een grapje,
en geloof me, dan hep de mensch het druk genoeg met zichzelf.
Toch is het teleurstellend.
En ik zag het gebeuren, ik voelde het gebeuren;
ik dacht na over wie-niet-te-vertrouwen- is, zelfs nog over de valsheid, de achterbaksheid en de domheid die niemand verdient.
Zo dichtbij en ik zag het niet, waarom zou ik?
Natuurlijk had ik het honderd jaar eerder moeten zien en vooral geloven dat het bestaat.
Het zoog me leeg. En dat doet het nog steeds.
Dat is verder niet zo erg,
van gebrek aan vertrouwen heb je weinig last als je het niet geeft.

Vorige week bedacht ik dat ik dat vertrouwen wel wilde geven; het kwam onverwacht en uit het niets.
Dan komt meteen de twijfel.
Waarom zou ik de mogelijkheid op teleurstelling weer toe laten?
Vroeger stond er zo een onnozele spreuk in mijn schoolagenda.
'Je ogen zijn als de zee:
niet zo diep,
wel zo waterig'.
Gezond verstand is me nooit vreemd geweest. Vervolgens mijn goddeloos vertrouwen in de goedheid, in de hoop dat de ander dat snapt. Dat is een illusie, er is er maar één die na mij uiteindelijk goed terecht kwam~vooruit, na ruim zestig jaar maar ik juich dat toe en dat denk ik.

En natuurlijk weet ik dat er iemand is. Niet zozeer voor mij, wel in mij.
Maar dat is geen garantie en daar valt met een paar katten, honden en een konijn prima mee te leven.
Ineens dacht ik vorige week:
'Wat is er nu na alle omtrekkende bewegingen mis met bruine ogen?'

Lief.
Vertrouwen.

Peet - 7:58 -

8 december 2016
ouder

(tand en tijd, zoeter dan zoet..)


Hipper Liever Beter

Zoeter dan Zoet

Peet - 0:02 -

6 december 2016
da bomb


'Ik ben verzekerd van succes
tegen brand en voor m'n leven'


Ineens is zo een liedje er weer en dat zingt rond,
in je hoofd. Daar moet je helemaal niet te lang over nadenken, het maakt wel weer plaats voor iets anders.
Eigenlijk dacht ik na over verzekeringen,
die inspelen op de rampspoed die je kan treffen. Want zoals iedereen weet, je kan beter wat geld opzij zetten voor die rampspoed, als het er op aan komt want verzekeringen zijn duur.
En als het er op aan komt blijk je weer net niet verzekerd te zijn voor, etcetera.
Meestal niet, kan ik u verzekeren.

Kan je je ergens van verzekeren?

Of voor verzekeren?
Het is waar ik mee worstel. Ik dacht dat het in liefde zat, maar mijn liefde was niet genoeg.
Nooit.
Weet ik veel waar het succes dan wel in zit,
waarschijnlijk in geld of zo. Heb het en je denkt dat de liefde vanzelf komt.
Komt die dan vanzelfsprekend? Nou ja, misschien wel, al denk ik zelf dan weer van niet.

Ik blijf me blauw betalen aan verzekeringen die er uiteindelijk niet toe doen.
Kleine lettertjes. Weet ik veel?

De bom.

Ik gooi steentjes in bodemloze putten.
Waarschijnlijk omdat ik het leuk vindt dat ze nergens eindigen, zoiets zal het zijn.
Dus wat ik afleerde was het janken over die oneindigheid want oneindigheid bestaat niet.
Op een gegeven moment ben je dat zat, graag een begin ~nog liever dat het ergens eindigt. Nog liever dat ik dat eind er niet altijd maar weer zelf bij moest verzinnen. Uiteindelijk komt het altijd weer op hetzelfde neer, net als bij verzekeringen: met mezelf als verbindende factor.
Ik ben de relatie.

Nou ja.
(Het is een inzicht..)

Peet - 0:31 -

8 november 2016
schakelen


'Dus weet je wat het is', zei ik. 'Het leeft'.

En ik realiseerde me des te meer en hoezeer ik een hekel had gekregen aan dood.
Dode bladeren, dode bomen,
natuurlijk snapte ik de schoonheid ook wel, en dat ze gemakkelijk te fotograferen zijn.
Toch heb ik er niks mee, buiten dat.

En zat ik op een stoel aan tafel en zag beweging.
Pathetisch dacht ik 'ach lieverds, jullie leven is net begonnen'. Dat was ook zo en dat is ook zo.

Zij konden weinig doen aan de omstandigheden waarin ze geboren werden. Ik ook niet dus dat komt dan later. Dan kom ik toevallig voorbij, of iemand die denkt als ik en samen redden we de wereld~
Hun wereld.
Weten zij veel, ze weten een stuk minder dan je ze gunt en van hoe het kan zijn.

Hoe treurig is het om met 8 broertjes en zusjes naast een snelweg gevonden te worden, in een doos.
Ik weet het niet.
Zij ook niet want ze werden gevonden, in Kroatië,
gered van een dood onder snelwegwielen.
Zo gemakkelijk gaat het,
zo snel gaat het en zo vergankelijk is dood. Of leven.

Hij leeft en gaat een leuk leven tegemoet.
Laat mij een schakel zijn.

Elk afscheid is weer een beetje dood gaan.

diwootje.jpgPeet - 2:17 -

2 november 2016
hrfst

Okee, ik ben soms niet zo snel maar toch drong het pas deze week door
Paddenstoelen. Afgevallen bladeren, eikels.. Whatever. Ik zag ze voorbijkomen.
Ik houd van de herfst.
Ik leef voor wat leeft. De dood komt nog wel eens.
Ik geloof er heilig in dat in alles wat leeft meer toekomst zit. Ook zij hebben er niet om gevraagd,
mijn huis is er vol van. En ik geniet van hun leven en toekomst.

En okee, dat kost iets van jezelf. Je moet je verdiepen in wat leeft etcetera.
Wie ben jij, waarom en hoe ben je en wat wil je.
Dat laatste moet je invullen.

En dat is niet zo ingewikkeld,
als je er open voor staat tenminste. Dan doe je.
En met een beetje geluk bezorg je een jaar of vijftien aan gelukkige jaren.

Ook dat is liefde.

Peet - 23:19 -

30 oktober 2016
afkalverliefde


afkalver.jpg

'Was het kalverliefde' vroeg ze.

Ongetwijfeld, maar geen liefde zo puur als die.
Grote liefde was het, maar
zoals ik járen later samenvatte: 'niet met elke grote liefde hoef je samen te leven.'

Geef toe, soms leefde ik wel samen. Omdat ik dacht dat het er was.
En wederom samengevat: hou op en schei uit,
in combinatie met al die glorieuze levens was mijn enige vraag onvoorwaardelijkheid.
Het is de eerste sneuvel gebleken.

Natuurlijk irriteert het dat mensen je in de gaten houden.
Niet zozeer dat 'ze' je in de gaten houden, 'ín de gaten houden' is een ding van deze tijd.
Wel dat menschen die wel wat beters te doen hebben dat doen.
Maar misschien is dat ook weer zo een illusie of gewoon een galbak.
Ach. Hou het er maar op dat ik niets beters te doen heb. Het kost ook niet zoveel tijd.
Één blik is genoeg, en eigenlijk glimlach ik dan.
Ik heb natuurlijk niets beters te doen.
Mijn verleden ook niet.
Of het moet van waarde zijn wat ik schrijf. Dat geloof ik wel, het is zoals het is en ergens geloof ik ook dat het waar is. Mensen zijn zoals ze zijn.

In stompzinnigheid geloof ik al jaren niet.
Liefde? Hou eens op, invulling. Avondvulling, geld, whatever,
Natuurlijk gaat het niet over liefde,
want als ik ergens verstand van heb dan is het van liefde,
of van dat gebrek daaraan~ al duurt het even voor je dat doorhebt.

Natuurlijk klinkt dat niet naar wat menigeen wil horen,
zo ik dat niet wilde.
Waren het domme mannen waar ik voor viel? Neuh, ook dat niet, ze waren zo geworden of zo bepaald. En het waren leuke mannen.
Okee, niet in staat tot een relatie,
dat werd weer mijn probleem.
Of ze dat later wel werden? Jaaaah, dan lag het aan mij. Natuurlijk.

En dat is dan weer iets om af te vragen .

Morgen zie ik mijn kalverliefde

Peet - 0:49 -

20 oktober 2016
vertrouw

Ik word zo moe van liefheid die ik niet vertrouw. Oh dear, ik ben graag chagrijnig,
En dan ventileer ik dat.
Zo komt een mens erachter waarom, denk ik dan.
Je kunt het ook anders doen,
dan jaag je zonnestralen na en ontken je je achterbakse wezen.
Kan.
Ik word zo moe van liefheid die ik niet vertrouw.
Ik word erg gelukkig van liefheid die ik vertrouw.
En dan ben ik een kip, zo een kloek die het liefst iedereen onder dak heeft.
Komma, komma,
kaarsjes aan, te eten en te drinken.
Het is een lastig gegeven, voor pubers.
Logisch.
Ook voor katten.

Ik geef ze vertrouwen mee. Dat hoop ik.
Kinderen en katten weten soms niet wat dat is. Vertrouwen.
En soms krijg ik het terug.

Ik heb het nooit willen verliezen.

Peet - 21:33 -