17 augustus 2016
goud


Het lijkt zo simpel en toch is het dat niet.
Liefde lijkt simpel, zorg lijkt simpel.

Soms lees ik wel eens terug wat ik schreef en begrijp het dan pas.
Oh dear, als ik sommige reacties op wat ik schrijf teruglees dan ben ik negatief, terminaal en psychiatrisch patiënt.
Maar goed ik vind het prima om vergaderstuk te zijn.
Hou eens op zeg.
Soms is negatief zijn realistisch; ik heb wel eens een gesprek gehad met iemand die er verstand van had en die bevestigde wat ik benoemde. En terminaal ben ik nooit geweest. (of iemand moet ergens kunnen terugvinden dat ik leukemie heb. Oké, is al 5 jaar zo maar goed, ik heb het nooit laten onderzoeken.)

De beste keus is geweest me vervolgens in te zetten voor zwerfhonden.
Niet omdat ik nou zoveel meer met honden dan met katten had maar zo ging het.
Inmiddels snap ik zoveel meer van honden.
Dat zie ik als winst. We lopen wat af en los van dat zij dat nodig hebben kon het voor mij ook weinig kwaad. Dat is winst.

Tijdwinst.
Waar zit dat in?
Ik zie ook rare dingen op het internet. Honden waar nare dingen mee gebeuren, koeien waarmee gezoend wordt, mensen die hun hele goed het grote www opslingeren.
Spanning? Sensatie?
En dan was ik de gek.
Op zich hoopgevend voor de mensheid.
Al hoef ik niet met iedereen verkering, soms is het 'een beetje koud in mijn hart'.

We leven in de tijd van Olympische Spelen.
Ik mis van alles.

Hebben we goud in handen?

Peet - 0:52 -

11 augustus 2016
fliefd


En ineens denk je 'ik ben verliefd'.
Inmiddels in een stadium dat ik dat meteen kapot relativeer natuurlijk, maar toch.
Ik wist nog van die vergelijking met een tweedehands auto: helemaal geweldig maar dat lampje dat het niet doet gaat het nooit meer doen. Dat is een summiere samenvatting van wat je je op de hals haalt.

Vooruit. Ik was wel vaker verliefd. Gelukkig wel zeg, want niets is zo leuk als dat, een dag of twee.
En daarna beklijft het.
De laatste kreeg plaats, zonder gedoe, met liefde die altijd zal blijven. Dat wel.
Daar was ik trots op.
Van mij heb je geen last, ik draag de mijne en zo zou het vaker moeten gaan.

Nou. En toen kwam het.
Ik was volledig onvoorbereid, ik draaide me om en ik keek.
En ik bleef kijken.
Ergens daar moet het gebeurd zijn, weet het ook niet precies al wist ik waarschijnlijk iets meer op dat moment.
En ik dacht: Jij Bent Leuk!
Jij bent, jij bent, jij bent... enfin, dat wist ik ook niet precies, maar mensen, er moeten bliksemschichten en andere lichtsignalen en hartjes te zien zijn geweest; boven mijn hoofd.
'Jij bent woest aantrekkelijk, meneer'. Dát.
Vervolgens bleef ik kijken en liep heel hard weg. Wat later op de dag volgde een tweede ontmoeting, in het voorbijgaan en had ik hem per ongeluk moeten laten struikelen.
Was hij gevallen, had ik me over hem heen gebogen, had ik hem op zijn voorhoofd gezoend en leefden we nog lang en gelukkig. Zo ging het niet en bovendien: ik was al een uur te laat voor een afspraak die toch nog goed kwam dus dacht ik: niet meer aan denken.
Toch bleef ik dat doen.
Vind ik ook nog dat de ander, die vervolgens informeert of je nog in de stad was, dat best mag weten.

'Wat een leukerd', zei de één.
'Dat snap ik', zei een ander.
'Jij verdient beter' sprak nummer drie.

Dat laatste snapte ik ook wel maar gezien de omstandigheden was ik het daar niet zomaar 1,2,3 mee eens. Dit was namelijk het beste, de beste dat&die me sinds heel lang overkwam.
Dat was voor ik weer onder de steen kroop die me zou behoeden voor alles dat me nou net even niet zou moeten bezig houden. Ervaringen uit het verleden, soit, soap-waardig.
Dus vroeg ik me vandaag in alle oprechtheid af of ik hem een plaats kan geven.
Dat lukte.
Vervolgens bedacht ik wat er zou gebeuren als ik hem tegen kom.

En ik wist dat ik dan maar één ding wil.
Zoenen.

Nou.
Lekker verhaal en geef het maar toe.


(Dan ben je dus verliefd.)

Peet - 0:23 -

3 juli 2016
50

Je kan wat bij elkaar bedenken in het leven.
Ineens werd ik wakker en dacht 'het is over'.
En dan is het ook zo. Op zich is bijzonder wat zich van de ene dag op de andere ergens in een nacht kan voltrekken.
Het werd weer een soort oudejaarsavond.
Heb je het gevoel dat je een statement moet maken.
De laatste week van 1999 dacht ik dat ook, liet ik mijn navel piercen. Hoe statement wil je het hebben.

Ik dacht, ik mail haar.
En vervolgens dacht ik: ik bel haar.

HS-50-LB was haar nummerbord in die tijd, en werd vertaald in
'Ho Sanna, met 50 zult U Laat Bloeien.'
Ik moest er dit weekend aan denken, ze was mijn eerste schoonmoeder toen ik 13 was.
Jawel.

Je kan wel denken dat het niets was maar dat was niet.
En we spraken en we wisten en we besloten af te spreken.
Dat is mooi.

Vijftig jaar. Ik.
Ben blij dat ik er nog ben. Dat ik er weer ben.
En zij is er ook nog.

Het leven is te leuk!
En zoveel meer.

Peet - 22:43 -

26 juni 2016
belazerd


'Ik zou je nooit bedonderen', zei hij.
Ik moest er deze week vaak aan denken.

Toen hij het zei vond ik dat vrij logisch, terwijl het niet eens Im Frage was.
Waarom zou je iemand – en mij in dit geval, bedonderen.
Okee: ik voelde me wel eens belazerd maar liefst als dat aan mezelf lag. Slecht geslapen, verkeerde been uit bed, dat soort.
Als je bedonderd wordt kun je dat eigenlijk maar beter niet weten want dan moet je daar weer iets van vinden. En daar ben ik op zich wel goed in, maar het kost zoveel tijd en energie.
In kritiek op mezelf was ik vaak de eerste,
ook vermoeiend maar dat went. Ben ik aan gewend.
Belazerd worden went nooit.

Sommige zaken wennen niet.
Mensen die van niets weten en onder een steen kruipen, vooruit.
Mensen die elke klaagmuur en zeurdeur aangrijpen?
Kurristus te paard, daar kan een mens het druk mee krijgen. Bij elke vorm van hulpverlening die je ongevraagd in de schoot wordt geworpen moet je in een soort van verdediging.
Prima, kost wat van je tijd.
Zielig is het ook, moet je alleen even uitleggen.
'Sommige hulpverleners hebben een diploma gratis gekregen, bij een pakje boter'.
Zo verzuchtte ik.
'Komt goed' werd me verzekerd. De idioterie.

Alles komt goed.
Begrijpen = 2

Peet - 22:39 -

20 juni 2016
vier seizoenen

'De vier seizoenen moeten er eerst overheen' hoorde ik wel eens. Meestal als iemand was doodgegaan en liefst rond de feestdagen.
Daar heb ik weinig mee, maar onwillekeurig dacht ik terug aan een jaar geleden.
Vaderdag. Het was wat beladen vorig jaar.
Dus wat deed ik: ik zat te wachten.
Op de omtrekkende beweging die bloemetjes verstuurde of op wat voor manier dan ook de boel liep te verzieken want niet kwam. En ik begreep uiteindelijk toch ook wel dat hij toch ook nog moest douchen 'dus ga maar alleen.'
En ik ging. Alleen.
Later schaamde ik me maar gelukkig kon ik dat een jaar later goed maken.
Gelukkig wel.
Gelukkig nog wel.

Foute keuzes, je loyaliteit bij de verkeerde personen leggen.
Waarom?
'Tsjonge' dacht ik, terwijl ik wat rondliep in een verhaal dat doorkruiste en ik me afvroeg of ik nou gek was of een vliegtuig.
De firma list had de firma bedrog benaderd, daar moest iets moois uit komen.
Het contact dat er was maakte de soap die mijn leven het afgelopen jaar was compleet.

Het doel heette eigenbelang en, dat moet gezegd: allebei goed bezig in hun eigen belang.
Allebei geen benul van dat er nog een ander belang zou kunnen zijn.
Zie het maar als mijn gave dat ik dit soort krenten in de pap feilloos wist in te lijven.
Dat ik nooit eerder iets zinnigs hoorde over wat nu pas bij toeval tot me kwam was een bevestiging.
Zo ging het, zo gaat het.
Zo is het en zal het blijven gaan,
ik weet weer waar ik sta - wat niet wil zeggen dat ik tussen alle bedrijvigheid en in alle bedrijf helemaal sta.
Maar 'ik heb geen ogen in mijn rug' zei ik vroeger tegen mijn kinderen.
En ik ga er nog altijd van uit dat die ogen wel waren geplaatst als dat de opzet was.

Ik kijk liever vooruit en droomde per ongeluk maar weer eens van hem.
Heb je verder niks aan maar is wel leuker.

Peet - 22:39 -

17 juni 2016
overleven, over leven


Ik werd overvallen door mensen die een overval over zich heen kregen.
In Spanje en dan mag je blij zijn dat je overleeft.
Daar dacht ik over na. Over leven, overleven.
De essentie was dat het niet ging over de materiële zaken die hen waren afgenomen.
Het gaat in dat soort gevallen, met tiepstra's die je helemaal niet kent, over vertrouwen.
Het vertrouwen dat je verliest.
In mensen.

Het is waar ik mee worstel.
Dat je iemand de laan uitstuurt is één.
Dat zo iemand met je vertrouwen als sneeuw voor de zon laat verdwijnen is twee.
Ik wist meteen dat ik dat van hem niet meer terug hoefde of hoefde te verwachten.
Dat was klaar.
Maar hoe vind je het terug.
In alle eerlijkheid: ik heb nog geen idee.
'Je bent te goed van vertrouwen' sprak ik bevoogdend tegen mezelf.
'So what?' repliceerde ik.
Moet ik mensen gaan wantrouwen omdat misbruik is gemaakt van mijn vertrouwen?

Om maar weer eens eerlijk te zijn: ja, zo werkt het wel.
Ik bekijk alles en iedereen en elke situatie met argusogen.

En ik besloot asociaal te zijn.
Niet naar anderen, hoop ik. Gewoon zonder anderen, in stadions of cafés, thuis of hier of daar.
Zo werkt het soms.

Soms.

Peet - 23:21 -

16 juni 2016
brand


Het klonk achteraf als een zelfmoord op termijn: 'we respecteerden je keuze'.
Ook niet onvriendelijk was dat mijn eigenwijsheid gerespecteerd werd. Daar dank ik een ieder vriendelijk voor.
Je leven delen met iemand vond ik altijd onzin. Samen met iemand verdubbel je.
Tijdens een laatste gesprek werd duidelijk dat zelfs delen nog te veel was. Niets was er en er zou niets komen.
Het was het moment dat ik realiseerde en zag.
Hij had recht op van alles en op groot geluk en het was klaar.
Ik was verbijsterd en toch was het één oplegging teveel. Op het tegendeel zat ik toen al anderhalf jaar te wachten het kwam niet, het zou nooit komen.

Oké, het ging even om mij en dat was ik ontwend.
Samengevat genoot ik er van het afgelopen jaar. Niet dat ik hele dagen heb gezongen maar mijn leven was weer van mij.

'Je hebt me afgebrand' sprak hij.
'Jij ging iedere zinnige vorm van gesprek en communicatie uit de weg', dacht ik.

'Ik heb niets gelogen' gaf ik terug.
Ik niet.

En toen was het stil.

Peet - 1:44 -