16 januari 2019
fliefd


'Joh', zei de man van de gemeente vanochtend, 'wat ruik jij lekker'.
Hij had net zo goed kunnen zeggen 'wat stink jij' want mijn verbazing over de openhartigheid zou niet anders zijn.
'Ja, nee, je kwam net in de gang voorbij en toen dacht ik al...'.
Dus vertelde ik hem welke geur. Had hij zelf ook maar dan voor mannen.
Wat waren we het ineens eens, weet ik veel.
'Obsession' heet het luchtje.
Kocht het een maand geleden, intuïtief, maar wat is intuïtie.
Erger nog: wat is een obsessie.

Om eerlijk te zijn, ik heb geen idee. Misschien is 'geen-idee-hebben' al obsessief.

Of leidt ertoe, misschien is denken of mijmeren al obsessief, zeg het maar.

Ik realiseerde me dat ik verliefd was. Of ben, denken kan ook veel breken.
En waarom? Ga er maar even voor zitten.
Misschien omdat er ruimte is, misschien omdat ik het bedacht en weer wist.

Verliefd zijn is niet vervelend,
de ruimte die zoiets impliceert nog minder.
Dat geeft weer stof tot nadenken, want zo gaat het.

Het is.

Peet - 20:21 -

23 december 2018
mispoes


Eigenlijk wist ik het gewoon niet meer precies.
De meest logische vraag is dan 'wat niet precies' en daarin zit de kern van het dingetje.
Het is de vraag die je jezelf stelt en waar je zelf het antwoord misschien wel op weet maar de kern van de vraag ligt soms niet bij jou.
Dus de kern leg je neer bij de veroorzaker die vervolgens geen antwoord geeft op de vraag.

Ik ken iemand die dan immer enthousiast repliceert dat 'geen antwoord ook een antwoord is'.
Maar ja. Dat is iemand die altijd antwoord geeft.
Dan vraag ik door, volgt een antwoord of een vraag die ik vervolgens weer beantwoord en voor je er erg in hebt is er sprake van communicatie.
Open en eerlijk. Zoals het hoort.

Denk ik.
Hoe kun je anders leren van waar het mis gaat en hoe kun je anders.
Stuk leuker.
Kan niet anders meer dan concluderen dat niet iedereen anders wil hoe wollig ook verpakt.
Dan eindigt iedere vorm van communicatie in een 'jamaarjij', opgevolgd door nietszeggend zwijgen.
En dan denk ik. ben ik depressief, suïcidaal of mooier nog: gestoord?
Of kijk ik in de spiegel van een klein gekwetst ego dat alleen kan overleven door te kwetsen?
Psychologen en psychiaters varen er wel bij, als ze ooit zover mogen komen.
Narcisme is een eng ding,
zeer slecht voor mijn vertrouwen in de mensheid in het algemeen.
Want je herkent het niet meteen en als je het herkent is het te laat.
Dus om dat maar voor te zijn begin je d'r niet eens meer 'an. Lekker overzichtelijk.

Ineens komt het moment dat je ontdekt dat iemand zonder dat je er erg in had – gat in afweergeschut, muur ingestort, zoiets - onder je huid ging zitten.
Op het moment dat je je dat realiseert, duurt even want dat was niet de bedoeling bezig ik in dit geval wat krachttermen, gooi er wat gefoeter overheen en na korte tijd van pijnlijk gemis gaat het leven door. Zo kan het.

Deze week stopte een leventje.
Dat van mijn lievelingskat, van wie ik geloof ik de lievelingsmens was.
Ik geloofde in hem en waar alle geloof ophield geloofde hij mij, door te laten zien dat hij er wilde zijn. Jaar in, jaar uit, en nu is het over. Het was op.
Dat vond ik, hij weigerde vanzelf en zomaar te doven. Maar hij vertrouwde me.
En daar ga je met het vertrouwen dat je geeft, vond ik mezelf net zo onbetrouwbaar en misplaatst als wat ik zo verafschuw. Daar valt ook niet tegen te praten, ondanks alle goede bedoelingen want zo navelstaarderig ben ik dan ook wel weer.

Afscheid went. Het gemis niet zo maar.
Nooit,
wist ik ineens weer.

Peet - 22:23 -

6 mei 2017
bevrijdtdt


Bevrijdingsdag is een mooi ding;
ik word gek van de ellende die mensen in 40-45 moesten meemaken,
veroorzaakt door andere mensen.
En toch, en toch word ik nog steeds geconfronteerd met wat mensen elkaar aandoen.
In de wereld en op mijn vierkante meters.
Er zijn zoveel zaken waar je geen invloed op hebt. Ja misschien heel ver weg, dan duurt het ook nog eens veel te lang.
Altijd te laat.

Ineens ging een poes dood die ik met alle liefde die ik in me had tot een nieuw leven begeleidde. Tot zover lukte dat. Daarna ook. En ineens lag ze op vijf mei dood in de tuin van de buren.
Domme pech? Gif? Het is niet waar ik het voor doe.

Bevrijdingsdag moet iedereen vieren. Iedereen op zijn- of haar eigen manier.
Tot op zekere hoogte voel ik me bevrijd.
Voel ik me vrij. En dan trek ik een wenkbrauw op.
Kafkaëske omstandigheden staan de euforie vooralsnog wat in de weg.
Ik denk nog steeds veel te vaak 'Hé?' of 'Huh?.
En boos worden helpt niemand,
mijn boosheid gaat niet verder dan irritatie.
Kan je ook nog wakker van liggen te wezen, maar vooruit.


Verbazing is een mooi ding.
Maar vooral als het om de schoonheid gaat. Anders niet.

Dan is het gewoon zielig.

poesje.jpg
Peet - 22:26 -

4 mei 2017
geschiedenis


Vooral niet boos worden. Nooit boos.
Boos worden is een teken van zwakte en ha-ha: zie je wel.
En zie je wel is dan weer een teken van tekortkoming, meestal.
En van gekkie-maak-je-niet-zo-dru-huk.
Vergeten wordt door uiters van dat soort dooddoeners dat er nooit iets uit de lucht komt vallen.
De grootste zeikers zijn zij die zeggen dat je vooral niet moet zeiken.
Meestal zelf de grootste slachtoffers en meestal duurt dat even.
Het zal wel ergens vandaan komen denk ik dan, nu.

Maar hal-l-lo, niet alles is normaal. Vooruit, de één is daar eerder achter dan de ander maar los daarvan is niet alles normaal.
Voor mij niet. En meestal achteraf want daarom durf ik het inmiddels ook te zeggen.

Achteraf kun je je afvragen of zelfverheerlijking en gebrek aan empathie normaal is als je wat feiten op een rij zet. Of het normaal is dat je je het snot voor de ogen werkt, vooruit, de boodschappen doet en kookt terwijl de droge was snoeihard aan de lijn blijft hangen. Het eisenpakket uit niet meer dan het zelfbedachte recht op pleziertjes bestaat. want verder ging de fantasie nooit.
Prinsen zijn zelden slachtoffers, zo worden ze opgeleid.
Zelfbenoemde prinsjes worden zelfbenoemde slachtoffers. Miskend en onbegrepen. Logisch.
.
Vanavond was ik stil. Langer dan de twee minuten die ervoor staan.
Weten dat knuffelen voor de wereldvrede en zonnestralen vangen slechte heelmeesters zijn en stinkende wonden veroorzaken.
Moedwillig beschadigen met een alles verhullende lach.

En, dus soms ben ik stil;
om waar mensen toe in staat waren,
om waar mensen toe in staat zullen zijn en blijven.


Dat doet geschiedenis...

Peet - 22:27 -

18 december 2016
blauw?


Het is een romantische gedachte dat je wil weten wie iemand is.
Je komt er wel achter, maar ook dat iemand nooit uit de comfortzone wil stappen, zo één waar 'leren kennen' niet in past.
Er was zo een slogan: 'je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een kind'.
Onwillekeurig denk ik dan aan Marco Borsato .
Zou een goede reden zijn om zo een waarheid te omzeilen denk ik dan.

Hoe dan ook hoe ouder je wordt, hoe ingewikkelder het wordt iemand te leren kennen.
Als de ervaring je heeft geleerd dat iemand zich niet wil laten kennen wordt het nog grappiger.
Dus dat is een grapje,
en geloof me, dan hep de mensch het druk genoeg met zichzelf.
Toch is het teleurstellend.
En ik zag het gebeuren, ik voelde het gebeuren;
ik dacht na over wie-niet-te-vertrouwen- is, zelfs nog over de valsheid, de achterbaksheid en de domheid die niemand verdient.
Zo dichtbij en ik zag het niet, waarom zou ik?
Natuurlijk had ik het honderd jaar eerder moeten zien en vooral geloven dat het bestaat.
Het zoog me leeg. En dat doet het nog steeds.
Dat is verder niet zo erg,
van gebrek aan vertrouwen heb je weinig last als je het niet geeft.

Vorige week bedacht ik dat ik dat vertrouwen wel wilde geven; het kwam onverwacht en uit het niets.
Dan komt meteen de twijfel.
Waarom zou ik de mogelijkheid op teleurstelling weer toe laten?
Vroeger stond er zo een onnozele spreuk in mijn schoolagenda.
'Je ogen zijn als de zee:
niet zo diep,
wel zo waterig'.
Gezond verstand is me nooit vreemd geweest. Vervolgens mijn goddeloos vertrouwen in de goedheid, in de hoop dat de ander dat snapt. Dat is een illusie, er is er maar één die na mij uiteindelijk goed terecht kwam~vooruit, na ruim zestig jaar maar ik juich dat toe en dat denk ik.

En natuurlijk weet ik dat er iemand is. Niet zozeer voor mij, wel in mij.
Maar dat is geen garantie en daar valt met een paar katten, honden en een konijn prima mee te leven.
Ineens dacht ik vorige week:
'Wat is er nu na alle omtrekkende bewegingen mis met bruine ogen?'

Lief.
Vertrouwen.

Peet - 7:58 -

6 december 2016
da bomb


'Ik ben verzekerd van succes
tegen brand en voor m'n leven'


Ineens is zo een liedje er weer en dat zingt rond,
in je hoofd. Daar moet je helemaal niet te lang over nadenken, het maakt wel weer plaats voor iets anders.
Eigenlijk dacht ik na over verzekeringen,
die inspelen op de rampspoed die je kan treffen. Want zoals iedereen weet, je kan beter wat geld opzij zetten voor die rampspoed, als het er op aan komt want verzekeringen zijn duur.
En als het er op aan komt blijk je weer net niet verzekerd te zijn voor, etcetera.
Meestal niet, kan ik u verzekeren.

Kan je je ergens van verzekeren?

Of voor verzekeren?
Het is waar ik mee worstel. Ik dacht dat het in liefde zat, maar mijn liefde was niet genoeg.
Nooit.
Weet ik veel waar het succes dan wel in zit,
waarschijnlijk in geld of zo. Heb het en je denkt dat de liefde vanzelf komt.
Komt die dan vanzelfsprekend? Nou ja, misschien wel, al denk ik zelf dan weer van niet.

Ik blijf me blauw betalen aan verzekeringen die er uiteindelijk niet toe doen.
Kleine lettertjes. Weet ik veel?

De bom.

Ik gooi steentjes in bodemloze putten.
Waarschijnlijk omdat ik het leuk vindt dat ze nergens eindigen, zoiets zal het zijn.
Dus wat ik afleerde was het janken over die oneindigheid want oneindigheid bestaat niet.
Op een gegeven moment ben je dat zat, graag een begin ~nog liever dat het ergens eindigt. Nog liever dat ik dat eind er niet altijd maar weer zelf bij moest verzinnen. Uiteindelijk komt het altijd weer op hetzelfde neer, net als bij verzekeringen: met mezelf als verbindende factor.
Ik ben de relatie.

Peet - 0:31 -

8 november 2016
schakelen


'Dus weet je wat het is', zei ik. 'Het leeft'.

En ik realiseerde me des te meer en hoezeer ik een hekel had gekregen aan dood.
Dode bladeren, dode bomen,
natuurlijk snapte ik de schoonheid ook wel, en dat ze gemakkelijk te fotograferen zijn.
Toch heb ik er niks mee, buiten dat.

En zat ik op een stoel aan tafel en zag beweging.
Pathetisch dacht ik 'ach lieverds, jullie leven is net begonnen'. Dat was ook zo en dat is ook zo.

Zij konden weinig doen aan de omstandigheden waarin ze geboren werden. Ik ook niet dus dat komt dan later. Dan kom ik toevallig voorbij, of iemand die denkt als ik en samen redden we de wereld~
Hun wereld.
Weten zij veel, ze weten een stuk minder dan je ze gunt en van hoe het kan zijn.

Hoe treurig is het om met 8 broertjes en zusjes naast een snelweg gevonden te worden, in een doos.
Ik weet het niet.
Zij ook niet want ze werden gevonden, in Kroatië,
gered van een dood onder snelwegwielen.
Zo gemakkelijk gaat het,
zo snel gaat het en zo vergankelijk is dood. Of leven.

Hij leeft en gaat een leuk leven tegemoet.
Laat mij een schakel zijn.

Elk afscheid is weer een beetje dood gaan.

diwootje.jpgPeet - 2:17 -